(Crisis Three–Layers Risk Framework – CTRF)
به همراه اقدامات اجرایی سازمانی و انسانی در بحران و پسابحران
نویسنده: محمدجواد آبگون
در شرایط بحران و بیثباتیهای شدید اقتصادی، صنعتی یا امنیتی، سازمانها با مجموعهای از عدم قطعیتها و ریسکهای همزمان مواجه میشوند که میتواند بر تولید، زنجیره تأمین، منابع مالی و سرمایه انسانی اثر مستقیم بگذارد. در چنین شرایطی، اتخاذ تصمیمهای یکسان برای همه سازمانها نه ممکن است و نه اثربخش؛ زیرا هر سازمان بسته به اندازه، ساختار، توان مالی، وابستگی به بازار یا مشتریان و سطح تابآوری منابع انسانی، با واقعیتها و محدودیتهای متفاوتی روبهرو است.
بنابراین رویکرد مؤثر در مدیریت بحران آن است که سازمانها پیش از هر اقدام، شرایط محیطی، سازمانی و انسانی خود را بهدقت ارزیابی کنند و بر اساس موقعیت واقعی خود، تصمیمهای متناسب اتخاذ نمایند. این ارزیابی به مدیران کمک میکند تا ریسکهای اصلی کسبوکار را شناسایی کرده، میزان تأثیر آنها بر عملیات سازمان را درک کنند و اقدامات اولویتدار برای حفظ تداوم فعالیت را تعیین نمایند.
در این چارچوب، تمرکز اصلی سازمانها در دوره بحران باید بر حفظ تداوم عملیات، مدیریت منابع مالی، پایداری زنجیره تأمین و حفظ سرمایه انسانی کلیدی باشد. همزمان، لازم است تصمیمگیریها با سرعت بیشتر، انعطافپذیری بالاتر و ارتباطات شفافتر در سطح سازمان انجام شود تا امکان واکنش سریع به تغییرات محیطی فراهم گردد.
در نهایت، سازمانهایی که بتوانند شرایط خود را واقعبینانه ارزیابی کنند، ریسکهای اصلی را بهدرستی تشخیص دهند و متناسب با ظرفیتها و محدودیتهای خود اقدام نمایند، شانس بیشتری برای عبور موفق از بحران و بازگشت سریعتر به مسیر رشد و ثبات خواهند داشت.
هلدینگ آرکا با رهبری مشاوره مدیریت سبا، کارگروهی تخصصی با حضور مدیران و کارشناسان تشکیل شد تا مهمترین ریسکهای پیشروی مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد. خروجی این بررسیها در قالب یک چارچوب سهلایه شامل «ریسکهای محیطی، سازمانی و انسانی» دستهبندی شده است تا منشأ هر ریسک بهصورت شفاف مشخص شود و امکان طراحی اقدامات مدیریتی متناسب با هر سطح فراهم آید.
چارچوب سهلایهای ریسکهای سازمانی در شرایط بحران
چارچوب سهلایهای ریسکهای سازمانی در شرایط بحران (CTRF) یک مدل تحلیلی است که برای شناسایی، ارزیابی و مدیریت ریسکهای پیش روی سازمانها در دورههای بحرانی طراحی شده است. این چارچوب بر اساس اصول نظریه سیستمهای باز (Open Systems Theory) و چارچوبهای مدیریت ریسک سازمانی (ERM) بنا شده و ریسکها را در سه سطح اصلی دستهبندی میکند: محیطی (External)، سازمانی (Organizational) و انسانی (People).
این رویکرد سهبعدی، درک جامعتری از پیچیدگیهای محیط بحران و اثرات آن بر ابعاد مختلف سازمان ارائه میدهد.